Ravi Das Khalsa verslaat de vlinderslagen van zijn moeder. Zelf gaat hij niet in het 50 meter bad.
Tegelranden flitsen langs als een verdwijnend jaartal. Het zwembadwater bedenkt hoe het vorm zal aannemen.
In die vorm lig jij, een zwemster die haar eigen beweging bevriest. Dat snoer van richting en orde komt tot stilstand en klikt vast in het ijs. Je armen blijven steken in een houding die je niet wilde bewaren. Je hoort hoe het bassin kraakt, een oud gebouw dat weigert mee te geven. Een ademhaling blijft tussen rib en gedachte.
Diepte sluipt omhoog – omgekeerde zwaartekracht en sluit zich om je heen. Het water houdt zich stil als een opossum dat op de loer ligt terwijl jij een slag maakt om de tijd te slim af te zijn. Alles wordt glas en jij daarin geperst tot een wanbeeld dat niemand heeft zien gebeuren.
SKYPEGesprek vanuit Leicester Uk met Osjeet Das Khalsa over The Closing the Bones Training in Brugge.
“De prijs zou erg afhangen van de zaalhuur, en hoeveel mensen we op de training kunnen hebben –hoeveel ruimte er zal zijn, dus daarvoor heb ik eerst meer info nodig.”
Zij geeft aan zelf iets te moeten kunnen huren dichtbij de trainingslocatie waar ze kan verblijven – een Airbnb bijvoorbeeld. Ze legt uit als Sikh met een zeer strikte ‘code of conduct’ te leven, en zij kan bijvoorbeeld enkel eten wat door haarzelf of een andere Amritdhari –geïnitieerde– Sikh is klaargemaakt of door iemand die exact weet wat belangrijk is en die zij daarin vertrouwt. In Engeland werkt zij op the Isle of Portland samen met een vriendin die zij al 12 jaar kent en die weet wat dat inhoudt, dus haar kan ze vertrouwen – op locatie heeft ze dus een plaats nodig waar ze zelf kan koken. Als het in Brugge zelf is, kan dat niet al te moeilijk zijn, maar soms informeren mensen of ze eennietnaderbepaaldveropdebuiteniets kan komen geven, en dat is dan een pak lastiger, zonder vervoer.
Zij en haar man zijn momenteel nog aan het kijken wanneer ze naar haar schoonouders in Punjab –India gaan –normaal gaat dat van half februari tot half maart 2026 zijn –we gaan elk jaar voor een vrij lange periode omdat al zijn familie daar nog woont. Vanaf eind maart, begin april zou ze kunnen komen –of nog deze winter voor ze naar India zou gaan, maar dat is mogelijks wat kort dag?
Osjeet Das Khalsa:“Hopelijk, Nele kan je met bovenstaande info al even aftoetsen wat mogelijk zou zijn, en dan kunnen we verder kijken?”
Ravi Das Khalsa verslaat de vlinderslagen van zijn moeder. Zelf gaat hij niet in het 50 meter bad.
Tegelranden flitsen langs als een verdwijnend jaartal. Ik houd mijn hoofd schuin vooruit naar beneden gericht–klievend, een deugddoend gevoel ook om mijn armen zo te strekken voor mij uit! Het zwembadwater bedenkt hoe het vorm zal aannemen.
Vervat in die vorm lig ik, een zwemsporter die haar eigen beweging bevriest. Dat snoer van richting en orde komt tot stilstand en klikt vast in het ijs. Mijn armen blijven verkrampt in een houding die ik niet had willen bewaren. Ik hoor hoe het bassin kraakt, een oud gebouw dat halsstarrig fluistert– weigert mee te geven. Mijn ademhaling blijft halverwege tussen rib en gedachte.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten