Als een talisman om de enkel.
Ze betreedt de douchecabine met de koele zekerheid van iemand die haar lichaam door en door kent. Haar lengte bepaalt de ruimte: smalle lijnen worden groter, door het dakraam in het hoge plafond valt voldoende ochtendlicht binnen in de functioneel maar compact ingerichte badkamer. De camera van de verbeelding volgt nauwkeurig hoe het eerste water haar raakt. Een warme straal opent op haar schouders en loopt in smalle banen langs haar rug, over de holling van haar taille, tot aan haar enkels. Rondom haar enkel zit een sieraad met bedeltjes. Ze doet het niet af. Haar adem vertraagt merkbaar. Dit sieraad helpt haar om te focussen op de yogamat en de juiste uitgangspositie vinden.
In haar hand rust de douche oil van Nivea, een alledaags voorwerp dat in dit moment bijna ritueel wordt. Ze laat enkele druppels in haar palm vallen en zet de fles terug in het doucherek. De olie mengt zich met water en verandert in een glanzend schuim dat langzaam over haar huid wordt verdeeld. Met methodische bewegingen wast zij haar armen, hals en benen, alsof elke aanraking een herinnering ordent. De geur blijft discreet aanwezig, zacht en schoon. Ze strijkt tientallen malen over haar kruin en wast haar hazelnoot haren.
Wanneer zij zich afspoelt, de zeep uitspoelt , glanst haar huid in het daglicht, glimt haar haardos. Ze blijft nog enkele seconden staan, roerloos, alsof het water haar verhaal koestert.
