CURsiefje: Hallucinatie.©️Kathleen Neel Maenhout
Ik sta recht van mijn zitplaats in de wachtkamer, knik in zijn richting en ik hoor mijn lippen de woorden vormen “Dag dokter Jezebel”, zo vriendelijk als ik kan, altijd vriendelijk blijven onder de mensen om consequent ààrdig gevonden te worden.
Soms Jezebel, merk ik een tijger op waar ik ben, bedeesd richt ik me tot hem ‘men verhaalt dat je op diens staart moet trappen om hem aan te durven’,is zo een gedachte die ik niet uitspreek. En ik neem plaats.
“Vertel eens”
Hij wuift met zijn handen, uitwaaierend en vraagt me zachtjes uit over content e -mails die ik naar hem toegestuurd had terwijl hij iets intypt op de computer. “Mijn informatie bevat geen hallucinaties”, leg ik uit aan Jezebel “Interacties worden er misschien dieper van, meer tweerichtingsverkeer. En zo oefenen we het aspect ‘luisteren naar elkaar’ gedurende een consult dokter–cliënte”.
Dat is wat we doèn. Mijn gewicht wegen op de medische personenweegschaal. Hij lijkt me een inkijk in de curve te gunnen.
Voorgegaan door Jezebel merk ik zijn nieuwe schoenen op – hij draagt nieuwe schoenen met een heel dunne zool. Dansbaar zo lijkt het. Bleek, vooral buigzaam…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten