KNM.wo_31dec_2025_tekstfragment

 Kat Lut Hel Noemen staat recht van haar zitplaats in de wachtkamer, knikt in zijn richting en zij hoort haar lippen de woorden vormen “Dag dokter Jezebel”, altijd vriendelijk blijven onder de mensen om consequent ààrdig gevonden te worden.

Voorgegaan door de dokter merkt ze zijn nieuwe schoenen op –en ja, hij draagt nieuwe schoenen, met een heel dunne zool, dansbaar zo lijkt het, bleek, vooral buigzaam…is zo een gedachte die zij niet uitspreekt– blijft haar blik enkele tellen op een tekening rusten die is opgehangen tegen de muur. 

Is de tekening gemaakt door jouw dochter? –is zo een vraag die zij niet zal stellen. En ze neemt plaats.

Een bundel ochtendlicht door het dakraam boven zich leidt Kat af. 

“Mag het terug maandag om 10u zijn” stelt Jezebel haar voor terwijl hij de volgende afspraak invoert in het systeem. Je ontvangt eerst een bevestiging? “Ja.” “Of hoe regel je jouw agenda precies?”

“Kort na mijn bezoek aan de praktijk ontvang ik een bevestigingsmail en enkele dagen voor de afspraak een herinneringsmail.

Wanneer er een weekend tussenzit zoals nu dan ontvang ik een herinneringsmail vlak voor het weekend.” 

Spelen met kadrering, wat gebeurd er als je bepaalde elementen weglaat of juist toevoegt ?

Sowieso laat de auteur in dit tekstfragment een stuk content, dialoog 

weg en hiermee een pak informatie.

De lezer moet het nu vooral van de context hebben die het hoofdpersonage KAT LUT HEL NOEMEN maakt. Het ochtendlicht dat niet te zien is omdat deze lichtbron, de zon, zich buiten bevindt in de open ruimtelijke ordening aan de straat waar de groepspraktijk gelegen is. De vraag “Mag het terug om 10u zijn?” impliceert dat de binnenvallende bundel licht door het dakraam om ochtendlicht gaat. 

Het licht op het tekstfragment komt het verhaal binnen door de bespreking van een volgende consultatiemoment met haar arts. Hoe en wat worden geduid. Haar consultaties aan het adres van Jezebel hebben een regelmatig karakter. Het vertelperspectief verschuift enigszins van enkelvoudig personaal perspectief naar alwetende verteller. 

Een bundel ochtendlicht door het dakraam boven zich leidt Kat af.

“Mag het terug maandag om 10u zijn” stelt Jezebel haar voor terwijl hij de volgende afspraak invoert in het systeem. Je ontvangt eerst een bevestiging? “Ja.” “Of hoe regel je jouw agenda precies?”

“Kort na mijn bezoek aan de praktijk ontvang ik een bevestigingsmail en enkele dagen voor de afspraak een herinneringsmail.

Wanneer er een weekend tussenzit zoals nu dan ontvang ik een herinneringsmail vlak voor het weekend.” 

Voorgegaan door de dokter merkt ze zijn nieuwe schoenen op–en inderdaad, hij draagt nieuwe schoenen met een heel dunne buigzame zool, bleke kleur, dansbaar schoeisel…is zo een gedachte die zij niet uitspreekt–blijft haar blik enkele tellen op een tekening rusten die is opgehangen tegen de muur.

Is de tekening gemaakt door jouw dochter? –is zo een vraag die zij niet zal stellen. 

Jezebel maakt een uitnodigend gebaar naar de ‘stoel ‘. Ze neemt hierin plaats.

Kat Lut Hel Noemen staat recht van haar zitplaats in de wachtkamer, laat haar autosleutels tussen de rits van haar clutch glijden, knikt in zijn richting, hoort haar lippen de woorden vormen “ Dag dokter Jezebel”, terwijl ze hem weer besluit te volgen naar zijn spreekkamer op de benedenverdieping. 

Een bundel ochtendlicht door het dakraam boven zich leidt Kat af.

“Mag het terug maandag om 10u zijn” stelt Jezebel haar voor terwijl hij de volgende afspraak invoert in het systeem. Je ontvangt eerst een bevestiging? “Ja.” “Of hoe regel je jouw agenda precies?”

“Kort na mijn bezoek aan de praktijk ontvang ik een bevestigingsmail en enkele dagen voor de afspraak een herinneringsmail.

Wanneer er een weekend tussenzit zoals nu dan ontvang ik een herinneringsmail vlak voor het weekend.”

Voorgegaan door de dokter merkt ze zijn nieuwe schoenen op –inderdaad, hij draagt nieuwe schoenen met een heel dunne buigzame zool, in een bleke kleur…zou ze zijn vlinderdas ook kunnen knopen…is zo een gedachte die zij niet uitspreekt–blijft haar blik enkele tellen op een tekening rusten die is opgehangen tegen de muur.

Is de tekening gemaakt door jouw dochter?–is zo een vraag die zij niet zal stellen.

Jezebel maakt een uitnodigend gebaar naar de ‘stoel’. Ze neemt hierin plaats. 

Kat Lut Hel Noemen staat recht van haar zitplaats in de wachtkamer, laat haar autosleutels tussen de rits van haar clutch glijden, knikt in zijn richting, hoort haar lippen de woorden vormen “ Dag dokter Jezebel”, terwijl ze het besluit neemt hem terug te volgen naar zijn spreekkamer op de benedenverdieping. 

KNM.WO_31dec_2025

Cursiefje: Hallucinatie.©️Kathleen Neel Maenhout

 Cursiefje: Hallucinatie.©️Kathleen Neel Maenhout

“Mag het terug maandag om 10u zijn” stelt Jezebel me voor terwijl hij de volgende afspraak invoert in het systeem. Je ontvangt eerst een bevestiging? “Ja.” “Of hoe regel je jouw agenda precies?”

“ Kort na mijn bezoek aan de praktijk ontvang ik een bevestigingmail en enkele dagen voor de afspraak een herinneringsmail.

Wanneer er een weekend tussenzit zoals nu dan ontvang ik een herinneringmail voor het weekend van start gaat”.

“Dag Nele, volgt u mij naar de spreekkamer”. Ik sta recht van mijn zitplaats in de wachtkamer, knik in zijn richting en ik hoor mijn lippen de woorden vormen “Dag dokterJezebel”. Zo vriendelijk als mogelijk. Altijd vriendelijk blijven onder de mensen. Om consequent ààrdig te vinden. 

Terwijl ik naar mijn zitplaats toe loop voorgegaan door Jezebel op zijn nieuwe schoenen –ja, hij draagt nieuwe schoenen, met een dunne zool, dansbaar, bleek, vooral buigzaam…– blijft mijn blik enkele tellen op een tekening rusten die is opgehangen tegen de muur. 

Is de tekening gemaakt door jouw dochter? –is zo een gedachte die ik niet uitspreek. 

“Vertel eens”

Hij wuift met zijn handen, uitwaaierend en vraagt me zachtjes uit over e -mails met video content die ik naar hem toezend terwijl hij iets intypt op de computer. In het openstaand dossier rangschikt hij data over mijn gewicht, bloeddruk en harstslag in rust. 

Jezebel houdt belangrijke data bij in een curve. 

 Ik leg uit aan Jezebel waarom mijn informatie geen hallucinaties bevatten. De interacties worden er misschien dieper door, meer tweerichtingsverkeer. En zo oefenen we het aspect ‘luisteren naar elkaar’ gedurende een consult dokter–patiënt. Bron. Herbronnen.

Ik steek van wal. Verklaar mijn uitnodiging nader eerder deze week gemaakt. Vertel hem over mijn ambities, liefde voor mijn vak en plannen voor de toekomst. “Zoals bij een professionele activiteit?” 

Hij brengt het woord ten berde. 

 

Een bundel licht door het dakvenster boven mij leidt me op aangename wijze af. 

Het besef dat Jezebel er zich thuisvoelt. 

Dat hij hier is opgegroeid. In het Noorden. Europees is. 

prozagedicht Piet Gerbrandy stijl

 

Gelet op het paar moccasins en dat van de voorbijganger – de mens die boeken ontleent.

Houvast vindend voor waarheid en moraliteit in zalen die men Vis noemt. Ellenlange sjaals zijn uitgehaald. 

Een auteur laat in dit gebouw zijn voetprint na.

Tevreden met het stel camel mocassins dat je aangetrokken hebt.

Rond kortpolig tapijt.

Verheugd om de komma, de punt.

Een man met rode krullen op de bank rechts van me. Bladzijden van zijn krant ritselen bij het omslaan.

Wandelend naar het perron laat iemand een bom achter op een brug. 

‘Marmer kan beitelen.’ 

LES9

 Ravi Das Khalsa verslaat de vlinderslagen van zijn moeder. Zelf gaat hij niet in het 50 meter bad. 

Tegelranden flitsen langs als een verdwijnend jaartal. Het zwembadwater bedenkt hoe het vorm zal aannemen. 

In die vorm lig jij, een zwemster die haar eigen beweging bevriest. Dat snoer van richting en orde komt tot stilstand en klikt vast in het ijs. Je armen blijven steken in een houding die je niet wilde bewaren. Je hoort hoe het bassin kraakt, een oud gebouw dat weigert mee te geven. Een ademhaling blijft tussen rib en gedachte.

Diepte sluipt omhoog – omgekeerde zwaartekracht en sluit zich om je heen. Het water houdt zich stil als een opossum dat op de loer ligt terwijl jij een slag maakt om de tijd te slim af te zijn. Alles wordt glas en jij daarin geperst tot een wanbeeld dat niemand heeft zien gebeuren.

SKYPEGesprek vanuit Leicester Uk met Osjeet Das Khalsa over The Closing the Bones Training in Brugge.

“De prijs zou erg afhangen van de zaalhuur, en hoeveel mensen we op de training kunnen hebben –hoeveel ruimte er zal zijn, dus daarvoor heb ik eerst meer info nodig.”

Zij geeft aan zelf iets te moeten kunnen huren dichtbij de trainingslocatie waar ze kan verblijven – een Airbnb bijvoorbeeld. Ze legt uit als Sikh met een zeer strikte ‘code of conduct’ te leven, en zij kan bijvoorbeeld enkel eten wat door haarzelf of een andere Amritdhari –geïnitieerde– Sikh is klaargemaakt of door iemand die exact weet wat belangrijk is en die zij daarin vertrouwt. In Engeland werkt zij op the Isle of Portland samen met een vriendin die zij al 12 jaar kent en die weet wat dat inhoudt, dus haar kan ze vertrouwen – op locatie heeft ze dus een plaats nodig waar ze zelf kan koken. Als het in Brugge zelf is, kan dat niet al te moeilijk zijn, maar soms informeren mensen of ze  eennietnaderbepaaldveropdebuiteniets kan komen geven, en dat is dan een pak lastiger, zonder vervoer.

Zij en haar man zijn momenteel nog aan het kijken wanneer ze naar haar schoonouders in Punjab –India gaan –normaal gaat dat van half februari tot half maart 2026 zijn –we gaan elk jaar voor een vrij lange periode omdat al zijn familie daar nog woont. Vanaf eind maart, begin april zou ze kunnen komen –of nog deze winter voor ze naar India zou gaan, maar dat is mogelijks wat kort dag?

Osjeet Das Khalsa:“Hopelijk, Nele kan je met bovenstaande info al even aftoetsen wat mogelijk zou zijn, en dan kunnen we verder kijken?”

Ravi Das Khalsa verslaat de vlinderslagen van zijn moeder. Zelf gaat hij niet in het 50 meter bad.

Tegelranden flitsen langs als een verdwijnend jaartal. Ik houd mijn hoofd schuin vooruit naar beneden gericht–klievend, een deugddoend gevoel ook om mijn armen zo te strekken voor mij uit! Het zwembadwater bedenkt hoe het vorm zal aannemen. 

Vervat in die vorm lig ik, een zwemsporter die haar eigen beweging bevriest. Dat snoer van richting en orde komt tot stilstand en klikt vast in het ijs. Mijn armen blijven verkrampt in een houding die ik niet had willen bewaren. Ik hoor hoe het bassin kraakt, een oud gebouw dat halsstarrig fluistert– weigert mee te geven. Mijn ademhaling blijft halverwege tussen rib en gedachte. 

 

VaNaF STaP7–KnM–111225

 Relatie en hoe dit tot stand komt is een element bij het schrijven van een nieuw dialoog bedoeld als theater tekst. 

Er valt wat te zeggen over psychologie in de verscheidene karakter schetsen. 

Verzorgd taalgebruik is ook iets waar ik als auteur op let. 

Focus gaat naar geluiden, toonhoogte, stemverbuiging, articulatie, wanneer de gesprekken versnellen, vertragen, de atmosfeer veranderd. De lift die naar beneden zoeft, de liftdeur die openzwaait en voetstappen die de hal binnenwandelen. Het specifiek geluid van een liftkoker die in beweging is gezet. 

Focus op de verschillen in taalgebruik tussen de verscheidene personages.

Tenslotte is ook de taaldynamiek een element bij het crieëren van een dialoog.

Om een dialoog actiever te maken zet ik de tekst in de tegenwoordige tijd. 

Je lijkt sprekend op iemand die me iets verschuldigd is.

°Creatie A van Barbara Erickx  Cara B.  Braiex is verdacht van het toe -eigenen van een boek dat aan haar boven gebuur toebehoord. 

°Creatie B van Kaatje Van Doesburg Jade Broekstaeke suggereert dat en plaatst hiermee een verdachtmaking in haar dialoog met Cara. 

Onderliggende emotie in stem van Jade is achterdocht–angst.

Rol van onzichtbare derde.

°op het moment dat het gesprek een indiscrete toon aanneemt veranderd ook de toon van de twee vrouwen. Er sluipt ineens een verdenking, een verdachtmaking in het gesprek, geuit door Cara B. Braiex over een verkeerd geleverd postpakket. Waar Jade mee in haar handen staat. 

De onzichtbare derde is het beste door Cara gebruikt. 

Jade neemt meer initiatief Cara verontschuldigd zich.  Non apologetic is misschien een betere attitude omdat sorry zeggen in een tekst snel een dooddoener kan worden. 

Door gebrek aan discretie werkte de onzichtbare derde efficiënt door in de dialoog. 

Inzicht.

Dergelijke voorvallen komen opvallend vaak voor in Residentiële settings als deze. Er komen minstens 3 gestandariseerde zinnen voor in mijn tekst dat men courant inzet als spreektaal wanneer men een gesprek aangaat met buurman/ buurvrouw. Diepmenselijk en warm. 

Geconcludeerd mag er dat cliché’s werken in een dialoog. 

Observator let op wat er niet gezegd is maar wel gesuggereerd. 

Het toe - eigenen van andermans spullen. 

Gevallen van fraude in de regio bekend. Nieuwsgierigheid naar de onzichtbare derde en wie deze persoon is zorgt dat de spanningsbron efficiënt werkt. Doel van de dialoog is de lezer nieuwsgierig maken naar de rol van de onzichtbare derde. Wie is de mol? 

“Hey, mijn naam is (stelt zichzelf voor) ik heb hier een postpakket in mijn handen wat verkeerd geleverd is aan mij.

Zou je de tijd willen nemen om naar beneden te komen met de lift ?” Jade: “ Ik kom er zo aan.”

30 seconden later—“Hallo, mijn boven gebuur is er nu niet en dit pakket is duidelijk aan hem geadresseerd en niet aan mij. Hoe lossen we dat op?” Jade: “ Het is alvast ongebruikelijk om het  

postpakket zelf te houden.”

Cara: “ Dat ben ik van plan,ja. Om dan het pakket aan hem te geven.” Jade: “Wat is jouw relatie tot de boven gebuur ?”

Cara, volledig gealarmeerd slaat uit als gestoken door een wesp: “ Hoe bedoel je juist ?!

Gewoon. Ik hielp de man met zijn verhuizing een 6-tal maanden geleden vanop mijn terras ( “zie je dat terras daar? ““Ja”.) Met een verhuiswagen hebben ze zijn meubilair verhuisd. Waarom?”

Een stilte die net iets te lang duurt, getalm op de centrale hal. “Wat weet je veel over je buurman,” sist Jade met lage toon in het gezicht van Cara`.

Hoe zeg je wat ze zeggen?

Leestekens en andere werkwoorden activeren de lezer over te nemen hoe jij de dialogen vanbinnen hoort. Lezer vrijlaten. Context verduidelijken. Op welke manieren een zin gezegd wordt. “ Ik kom, “ zie hij lallend is meer geaccepteerd dan “ Ik kom” lalde hij. Literairder is om de context zo betekenisvol te maken dat iedereen die de zin leest, hem lallend in zijn hoofd hoort. 

Enkele uren later wanneer de buurman thuiskomt belt deze aan bij Cara B.Braiex. “Hey”. “ Hallo”.

“ Ik geloof dat dit boek van mij is ? Ja, het ligt op jouw salontafel. ‘De wonderen’ van Jeroen Olyslaegers. Je hebt het al uit de verpakking gehaald ook, zie ik!”, stelt buurman vast. 

Cara pakt het boek op van haar salontafel en streelt over de boekomslag met haar vingers. “ Weet je dat zeker?” “Hmm, ja en ik wil het graag hebben.”

Cara overhandigd ‘De wonderen’ aan haar buurman en wijst op het verpakkingsmateriaal waar het boek in heeft gezeten maar hij is de woonkamer al uitgebeend. 

KNM